شامگاه یکشنبه گذشته، «پیام فضلی‌نژاد»، روزنامه‌نگار و نویسنده موسسه کیهان در خیابان فلسطین توسط چند موتورسوار محاصره و با چاقو از ناحیه سر و کتف مجروح شد و پس از خونریزی شدید، با تلاش پزشکان از مرگ نجات یافت.

پیام فضلی‌نژاد روزنامه‌نگاری است که ابتدا با روزنامه‌نگاری دوم خردادی همکاری می‌کرد اما از اوایل دهه 80 به موسسه کیهان رفت و به افشاگری رویکردها، تمایلات و هویت سکولاریستی چهره‌های دوم خردادی پرداخت. اما پاسخ چهره‌های دوم خردادی به اتهامات فضلی‌نژاد فقط توهین و ترور شخصیت بود. آنها بجای استدلال و شرکت در مناظره، فقط توهین کردند. آنهم با الفاظی بسیار زشت و دور از نزاکت.

بعد از انتخابات و اجرای پروژه کودتا علیه رای اکثریت، فضلی‌نژاد به نوشته‌هایش ادامه داد و این بار پاسخ کودتاگران نه «ترور شخصیت»، بلکه  «ترور فیزیکی» بود.

تصور بفرمایید اگر چنین تروری در زمان دوم خرداد اتفاق می‌افتاد و روزنامه‌نگار افشاگر آن جناح، شبانه به قصد مرگ چاقو می‌خورد، چه جنجالی به پا می‌شد؟!

امروز فضلی‌نژاد، مظلومانه گوشه بیمارستانی افتاده است و سایت‌های ضدانقلاب به همراه دنباله‌های سبزشان در داخل، از این ترور شادی می‌کنند.

ترور خونین این روزنامه‌نگار، تا ابد لکه ننگی خواهد بود بر کارنامه کسانی که مدعی بودند: «زنده باد مخالف من»

سکوت جامعه روزنامه‌نگاران در قبال این ترور وحشیانه جایز نیست. امروز همه اهالی رسانه‌ و از هر جناح باید زبان به اعتراض بگشایند كه: پاسخ قلم، چاقو نیست

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 6 اسفند 1388    | توسط: بصیر    | طبقه بندی: سیاست(تحلیلی)،     |
نظرات()