طبق ماده 8 معاهدهN.P.T،اعضای این معاهده می توانند در اجلاس بازنگری آن که هر 5سال یکبار برگزار می شود،شرکت کنند و پیشنهادات خود را پیرامون دو ضلع مهم N.P.T یعنی خلع سلاح و  عدم اشاعه مطرح کنند.اما اجلاس سال 2010 که نشست نهایی آن در نیویورک واقع شده بود،متفاوت تر از دیگر نشست ها بود زیرا به فاصله ی کمتر از یک ماه از برگزاری این نشست یکی از کشورها یی که تازه به عضویت باشگاه هسته ای در آمده بود واز دید برخی ابرقدرت  ها و برخی اعضای دائم شورای امنیت به  انحراف ازN.P.T متهم شده بود و علیرغم گزارش های پی در پی آژانس بین الملی انرژی اتمی مبنی بر صلح آمیز بودن فعالیت های هسته  ای ایران ،مستکبرین زیاده خواه با دستاویز قرار دادن اسناد مطالعت ادعایی(که هیج گاه رونمایی نشد)در مورد انحراف برنامه هسته ای ایران ازN.P.T او را متهم کرده بودند،این کشور کنفرانسی را تحت عنوان خلع سلاح با حضور بیش از60 عضو N.P.T مانند روسیه و چین و با شعار "انرژی هسته ای برای همه و سلاح هسته ای برای هیچ کس " برگزار کرد.

نکته قابل توجه این جاست که نشست تهران حدود یک ماه پس از کنفرانس امنیت هسته ای واشنگتن برگزار شد و در آن جا رئیس جمهور آمریکا با کنار زدن مخمل دست چدنی که قبلا به سوی ایران دراز کرده بود،رسما ایران را تهدید به حمله اتمی کرد.

در جهانی که غول رسانه ای  غرب بر افکار و اطلاعات مردم احاطه یافته است و این سئوال در معرض افکار عمومی جهانیان بوجود آمده که بالاخره گزارش های آژانس از صحت و سقم برخوردارند یا اسناد مطالعات ادعایی؛ کشور ایران در اقدامی بسیار جالب و ابتکاری با برگزاری نشست تهران جو حاکم بر افکار عمومی را در راستای استراتژی های ضد استکباری خود پیش برده و افکار جهانیان رادر مسیر خلع سلاح کامل جهان هدایت کرد و کشورهای ناقض پیمان N.P.T را تحت فشار افکار عمومی قرار داد و سپس با شرکت در بالاترین سطح دیپلماتیک در اجلاس بازنگری خروجی های نشست تهران را در قالب راهکارهای 11 گانه ارائه داد.

اصلاح و تکمیل معاهده N.P.T به D.N.P.T،تشکیل یک گروه مستقل بین المللی برای تهیه دستور العمل اجرایی ماده 6 ان پی تی،تلاش جمعی برای اصلاح ساختار شورای امنیت، اجرای هرچه سریع تر قطعنامه کنفرانس 1995 در باره منطقه عاری از سلاح هسته ای در خاورمیانه،توقف توسعه سلاح های هسته ای و تغلیق و انهدام سلاح های هسته ای ؛از مهم ترین پیشنهادات ریاست محترم جمهوری در نشست N.P.T بود که مقدمات را برای اجرای هرچه سریع تر و بدون قید و شرط بند 6 معاهده و رأی مشورتی 1994 دیوان داوری بین المللی "لاهه" در مورد خلع سلاح هسنه ای کامل جهان فراهم کرد.

سیاست خارجی تهاجمی و فعال جمهوری اسلامی که بر اساس نفی هرگونه سلطه جوئی و سلطه پذیری،حفظ استقلال همه جانبه و تمامیت ارضی کشور استوار است؛عرصه عمل و اختیار را از دشمن سلب کرده و نقشه ی زورگویان بین المللی را برای به انحصار در آوردن تکنولوژی هسته ای پنبه کرده است و با پافشاری بر مواضع خود و پای بندی به ان پی تی راه خود را در دستیابی به فناوری صلح آمیز هسته ای شناخته است و با مرزگذاری میان فناوری هسته ای و تسلیحات اتمی ،فضا را برای محاکمه ی مجرمان اتمی و توسعه دهندگان کلاهک ها و زرادخانه های هسته ای فراهم می کند تا صلح و ثبات و امنیت در نظام جهانی برقرار شود.

به راستی چقدر تفاوت وجود دارد بین سیایت خارجی عزتمندانه و فعال دولت نهم ودهم و سیاست خارجی مبتنی بر نرمش در مقابل غرب دولت های قبلی؛ که با هدف تنش زدایی و اعتماد سازی عزت ملی را به حقارت تبدیل کرده وگوهر هسته ای را به هیچ معاوضه کردند.

امضای داوطلبانه پرونکل الحاقی در سعد آباد در حضور وزرای خارجه کشورهای انگلیس؛فرانسه و آلمان،تعلیف داوطلبانه ی تأسیسات هسته ای و ارائه اظهارنامه 1033 صفحه ای به آژانس و امضای توافقنامه های بروکسل و پاریس نمونه هایی از سیاست خارجی انفعالی دولت اصلاحات بود که آقای جک استراو وزیر وقت امور خارجه انگلیس پس از بازگشت از ایران پس از توافقنامه سعدآباد در اکتبر 2003 اذعان کرد که از آقای روحانی قول ده سال تعلیق را گرفته ام.

امروز بر هیچ یک از مردم بصبر و آگاه نظام مقدس جمهوری اسلامی پوشیده نیست که کدام سیاست مبتنی بر عزت بود و کدام یک مبتنی بر ذلت؟کدام یک در راستای گفتمان امام بزرگوار و انقلاب اسلامی که ایستادگی در مقابل قدرت های زیاده خواه از مؤلفه های آن است استوار بود و کدام خلاف آن؟کدام در چهارچوب منویات مقام معظم رهبری بود که نافی هرگونه عقب نشینی بود قرار داشت و کدام عکس آن؟

امروز ملت سر افراز ایران با تأسی از رهنمودهای شجاعانه مقام معظم رهبری با دستیابی به چرخه کامل سوخت هسته ای  خود را به جرگه ی مهم ترین کشورهای هسته ای رسانده است و کشوری را که روزگاری می بایست برای به تعلیق در نیاوردن سه،چهار عدد سانتریفیوژ به عجز و لابه طرف غربی بیفتد را به جایی رسانده که بیش از هفت هزار سانتریفیوژ در تأسیسات نطنز فعال می باشد و به جای پلمپ تأسیسات خود مطابق با خواسته های طرف غربی از تصمیم خود مبنی بر تأسیس 10 سایت غنی سازی اورانیوم خبر می دهد.

امروز جمهوری اسلامی ایران پس از آنکه طرف غربی شرایط ایران را برای مبادله سوخت 20 درصد در خاک ایران قبول نمی کند خود به تهیه ی اورانیم با غنای 20 درصد می پردازد وضمن رد ادعای مضحک طرف غربی مبنی بر عدم توانایی ایران در تبدیل اورانیم 20 درصد به میله های سوخت برای رآکتور تحقیقاتی تهران،اولین محموله سوخت بیست درصد خود را برای تبدیل به صفحات سوخت به اصفهان انتقال می دهد،تا با تأمین سوخت رآکتور تحقیقاتی تهران رادیو ایزوتوپ های پزشکی را برای درمان جان بیش از 850 هزار بیمار سرطانی تهیه کند.

وچندین نمونه ی دیگر وجود دارد که از اختلاف فاحش بین دو دولت متفاوت در برخورد با پرونده هسته ای حکایت می کند که جهت اجتناب از اطاله ی کلام به همین مقدار بسنده می کنیم.

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 20 اردیبهشت 1389    | توسط: بصیر    | طبقه بندی: سیاست(تحلیلی)،     |
نظرات()