دوباره مـرغ روحم هوای كــربلا كرد دل شكسته ام را اســـیر ومبــتلا كــرد

زسر گذشته اشك به لب رســیده جـانم كه هـرچه كردبامن فراق كربــلا كــرد

شـودتمام هـــستی فــدای آن دودســـتی كه غرق بوسه بااشك علی مرتضی كرد

نگشت آنی آن دست جدا ازدامن دوست اگر چه تـیغ دـشمن زپـیكرش جـدا كرد

جــز از برای داور دوتا نگــشت اكـــبر چه شد كه خصـم كافر جبین او دو تا شد

سزد هـمه جوانان حــنا زخــون ببــندند كه جا به حـجله خون یتـیم مـجتبی كرد


فدای لــب آن جــوانی كه درنــماز ایثار زخون وضــو گرفت وبه اكبر اقتدا كرد

فدای شـیرخواری كه وقــت جان نثاری دوچشم خود ببست ودولب به خنده واكرد


فـــدای آن شـــهیدی كه زیــر تـــیغ قاتل سرش بریده گشت وبه شیعیان دعا كرد

فدای جـــسم پاكی كه قطعه قطعه گردید زقطــره خونـــش حـــسین را صــدا كرد



نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 17 آذر 1389    | توسط: بصیر    | طبقه بندی: عاشورا،     |
نظرات()