چگونه پروژه جامعه مدنی به مبارزه مدنی تبدیل شد؟

نویسنده: پیام فضلی‌نژاد
* پژوهشگر موسسه کیهان/ نویسنده کتاب «شوالیه‌های ناتوی فرهنگی»/ پرفروش‌ترین کتاب سیاسی سال 1387
ناشر: روزنامه کیهان، مرکز پژوهش‌های موسسه کیهان، تیرماه 1388

سرفصل‌های رساله:
بخش اول: زمینه‌های کودتای نرم ::: بخش دوم: استراتژیست‌های نافرمانی مدنی در تهران ::: بخش سوم: شاه کلید انگلیسی ::: بخش چهارم: در وزارت کشور چه گذشت؟ ::: بخش پنجم: رازها و رانت‌های خاتمی

بخش اول: زمینه‌های کودتای نرم

اسفند 1375، معاون وقت وزیر خارجه آمریکا در مقدمه گزارش «شورای روابط خارجی» پیرامون پروژه «جامعه مدنی» در ایران نوشت: «این جریان ]هواداران جامعه مدنی[ بخشی از یک حرکت فراگیرتر جهت متلاشی کردن اقتدار دینی جمهوری اسلامی است... و مشروعیت هر نوع حکومت دینی را زیر سؤال می برد.» این گزارش هنگامی منتشر شد که «محمد خاتمی» سخت مشغول مبارزات انتخاباتی برای هشتمین دوره ریاست جمهوری بود و از قضا «جامعه مدنی» را به عنوان شعار تبلیغاتی اش برگزید!

زیرساخت های پروژه جامعه مدنی از سال .1988م در «مرکز مطالعات دموکراسی» دانشگاه وست مینستر لندن توسط «جان کین» (نظریه پرداز سرویس اطلاعات خارجی انگلیس، MI6) باز تولید گشت و با آغاز دهه 1370 به پروژه اصلی روشنفکران سکولار ایران بدل شد. «بنیاد مطالعات ایران» که به ریاست «اشرف پهلوی» در واشنگتن. دی.سی فعال است، از محافل برجسته ای بود که از سال 1372 در فصلنامه «ایران نامه» پروژه جامعه مدنی را از این مرکز انگلیسی اقتباس کرد و تحقق آن را شرط لازم فروپاشی ایدئولوژیک نظام جمهوری اسلامی دانست. پژوهشگران این بنیاد، مانند «علی بنوعزیزی» و «هوشنگ امیراحمدی» اعتقاد داشتند که ساختارهای جامعه مدنی به گسترش سکولاریسم در ایران کمک می کند و تنها نیرویی که توان انجام این «مأموریت» را دارد، اعضای حلقه کیان (موسوم